School enzo

School is bij ons een belangrijk woord op het moment. Ons sleutelwoord. Hieronder de verklaring:

Mariëlle gaat naar de Driesprong op school. In groep 5 bij juf Annet en sinds kort ook bij juf Anika. Mariëlle heeft het er goed naar haar zin, als we haar verhalen moeten geloven. Vorige week kwam ik haar met Fygo ophalen van school, Maurice was logeren in Spijk. "Of je even boven wilt komen bij de juf". Prima, hondje aan een lantaarnpaal die het daar niet zo mee eens was. Eenmaal boven sta ik in een rijtje van moeders en een enkele vader. We kregen allemaal een schriftje met daarin de woorden van het woordpakket spelling. Niveau groep 5. Tjongejonge, wat een woorden. Hangbuik, wasbeer, drilboor, etc. Ik was de laatste in de rij. Iedere week minimaal 1x de woorden thuis overschrijven en dan krijgt Mariëlle een sticker van de juf op school. Mariëlle keek verdrietig, bij mij zonk de moed me in de schoenen. Dit leek een flashback van het vorige jaar. Schriftje mee, veel te moeilijke woorden, alles foutief overschrijven, zelfs met gum proberen te verbeteren en dan weer fout verbeteren. Per rij woorden waren we minimaal 2 uur en 2 liter tranen verder.
Toen er in januari uitkwam dat Mariëlle een kloof heeft tussen haar performale en verbale vermogen, ontdekten we veel. Zo is het logisch dat ze woordjes niet foutloos kan overschrijven, ze leert meer van het PRAATJE dan van het PLAATJE. Alles op papier komt niet bij haar binnen, als je het haar vertelt, onthoudt ze alles. Zo moeten ze omgaan met het leren van haar. Ingewikkeld in een klas met 30 kinderen, met een Daltonprincipe. Het vraagt veel aandacht.
In week 1 had haar RT-juf gezegd: "Als je nu niet doet hoe het hoort, dan zal je deze sommen nooit begrijpen en blijf je dom". Tranen.... en het ging ons ook aan het hart. Als moeder ben ik toen maar naar school gegaan, gepraat met haar echte juf en haar RT-juf en het voorval besproken. Ze had het zo niet gezegd, maar zou excuses naar Mariëlle toe maken. Wat gelukkig ook gebeurd is, anders was het jaar verpest voor Mariëlle. Nu is dat weer goed.
Maar... ik dwaal af, we zitten weer met een schriftje. Ik heb bij het overhandigen van het schriftje tegen de juf gezegd dat dit niet Mariëlle haar manier van leren is, maar dat ik er wel een draai aan wil geven. Dat was goed, ze excuseerde zich voor het feit dat ze een schriftje mee gaf, maar ze vond het wel belangrijk. "Zijn deze woorden niet erg moeilijk voor Mariëlle?" zei ik nog toen ik het pakket zag.Voor de vakantie hadden we namelijk afgesproken dat ze ander werk zou krijgen op alle gebied omdat ze (met name op spelling) enorm achterliep. "Nee hoor, tot nu toe gaat het heel goed." Op de vraag of het eerste dictee met een voldoende was afgesloten kon de juf alleen maar rode wangen krijgen. Dit was namelijk bij Mariëlle nog niet afgenomen. GRRRRRRRRRR, school. Dat is momenteel Mariëlle en school. Vanmiddag heb ik een gesprek over haar functioneren op school en zal ik bovenstaande schriftje benoemen en het werk dat ze haar aanbieden benoemen, etc etc. Ik vind het lastig hoor... Ben namelijk niet het type ZEURmoeder, maar moet gewoon enorm op mijn strepen staan. Het kan niet anders, alles voor Mariëlle!

Maurice zijn we psychisch aan het voorbereiden op zijn naderende schoolperiode. In januari mag onze kleine vent eraan geloven. En of hij het daar prachtig zal vinden, betwijfelen we. We hopen het alleen maar. Hij zit zo vast aan zijn ritme en aan zijn ruimte waar hij zich in beweegt, dat de omschakeling vast wel heel bijzonder zal zijn voor hem. Woensdag hebben we een gesprek met de pedagoog. We willen namelijk dat hij op een school terecht komt die bij hem past. En we twijfelen of de Dalton Driespong de juiste keuze is voor onze kleine vent. Dat was onze hulpvraag en daarom zijn we verwezen naar de pedagoog van het consulatiebureau. En school nadert snel, vandaar dat we er allemaal een beetje haast achter zetten.

En ik werk op een nieuwe school. De Sint Aloysiusschool, te zien op http://www.aloysius-school.nl/. Een prachtige school in een mooi gebouw. Wel een heleboel indrukken voor mij: nieuwe kinderen, nieuwe collega's en nieuwe ouders. Enorm intensief, maar het lijkt een goede school te zijn. Ik werk meer dan voorheen, dat merk ik aan alles. Woensdag, donderdag en vrijdag zijn mijn werkdagen. Voorheen alleen de woensdag en de donderdag. En ook nog in twee groepen. Ik moet alles leren daar, moet het in twee groepen goed doen en werk meer dan voorheen.

School is bij ons inmiddels het sleutelwoord geworden. Uiteraard zal alles op z'n pootjes terecht komen, maar alledrie de school-verhalen zijn enorm tijdrovend en vragen de nodige zorg. We hopen dat we alledrie straks kunnen zeggen: dit is de juiste school voor mij!