Het jaar 2011 hebben we overleefd in plaats van geleefd. Dat klinkt niet aardig, maar dat gevoel hebben we allebei wel gehad. Zowel Erwin als ik. 2012 wil ik weer leven, nieuwe dingen aanpakken en mijn eigen hobby's weer vinden. Ik merk dat alleen zorgen voor het draaiende houden van het gezinnetje, niet altijd voldoende is voor mij. Dan maak ik me namelijk meer zorgen. Afleiding heeft ieder mens nodig en ik ben er echt aan toe!
2011 begon met Mariëlle die naar de Stuifheuvel ging in Zeist. Een gezonde, vlotte, lieve, sociale dame die ineens naar een andere school "moest" omdat ze het op haar school niet meer goed aankonden. Ik heb daar eerder over geschreven, over het waarom. Het afgelopen jaar hebben we Mariëlle zien opbloeien wat school betreft. En nu met kerst heb ik de tranen flink laten rollen, want onze diva stond op het podium met een dubbele rol in de kerstmusical. Mijn meissie, die nog een ontzettend leuke grap maakte waar iedereen om moest lachen. Ik lachte en huilde tegelijk, wat een trots gevoel. De band die Mariëlle met haar juf heeft, is ook zo groot. Fijn om te zien dat ze gelukkig is op die school. Ik voel aan alles dat het juist is geweest dat dit is gebeurd. Al had ik het nooit gewenst, het is echt goed geweest.
Maurice werd in januari 2011 4 jaar. Op zijn verjaardag werden we gebeld dat hij die week niet welkom was op de basisschool waar hij zou beginnen. Met adhd en odd als gedragsprobleem, konden ze dit mannetje helaas niet zonder hulp aannemen. En hulp kreeg de school niet. Wij hebben hulp gezocht via allerlei wegen, maar dit was niet zomaar geregeld. Eigenlijk is er geen hulp mogelijk in Nederland als je een niet-leerplichtig kind hebt. En dat zou hij nog een jaar zijn, dus dat leek een onmogelijk lange tijd. Wij vonden het moeilijk om de stap te zetten, maar de enige weg was het speciaal onderwijs. Via bureau jeugdzorg. Dat laatste vonden we vervelend, het verhaal aan hen vertellen. Gelukkig waren we "good enough parents", volgens het dossier van Maurice. We konden niet anders, de basisschool kon niets voor ons betekenen en we wilden hem toch naar school hebben, ons slimme mannetje had snel uitdaging nodig. Pas in juli kon hij terecht. Maanden waarin hij niet happy was, veel heeft gelogeerd bij zijn opa en oma in Spijk. Dat was goed, want de zorgen van ons waren groot en ook Mariëlle had haar portie aandacht nodig.
Vanaf juli werd het anders. Maurice ging naar het MKD, ook in de zomervakantie. Met de bus, wat moeilijk, met een trillende lip van beide kanten, ging hij mee met "ome Martin". Heel raar om je kleine kleuter niet zelf weg te brengen naar school. Ik vond het jammer dat we er zo weinig van meekregen. Ik besloot dat ik elke maandag Maurice en Mariëlle naar school ging brengen om van beide scholen meer mee te krijgen. En ik ging de klas even in om contact te maken met klasgenootjes en de juffen. Even de knutselwerkjes bewonderen. Want echt, dat miste ik wel. Twee kinderen die ver weg op een school zitten, geen pleinpraatje met ouders, geen kopje koffie om half negen met een moeder, geen broodje tussen de middag of om half drie je kinderen weer ophalen. Nee, het is enkel de tasjes klaarmaken en wachten op de bussen.
Maurice gaat nu goed op zijn schooltje, zowel op de dagopvang als op de speciale basisschool. Ook dat is weer een opluchting. Hij heeft, voordat hij begon op het MKD op de groep Anansi, de diagnose MCDD gekregen, een stoornis in het autistisch spectrum. Daar krijgen we als ouders nu intensieve begeleiding op, een 6-delige cursus in de gymzaal op zijn schooltje, we hebben vele gesprekken met de juffen/begeleiders, komen daar bijna elke week op een avond of overdag. Ik zit er ook in de MR. We zijn lerende ouders die soms door alle drukte die het geeft, soms een beetje ondergedompeld worden. Maar we komen steeds sterker naar boven. Het bijzondere is dat als de een het wat moeilijker heeft, de ander met de meest fantastische oplossing komt. En daarna gebeurt het weer andersom. Zo had Maurice het op oudjaarsdag bijzonder moeilijk door al het geknal buiten van vuurwerk. Ik whatsappte Erwin: Hellup, hoe kom ik de dag door? Het is te triest hoe ik Maurice nu zie. En hij reageerde: regenlaarzen aan, regenjas aan en naar het bos. Laat ze maar rennen. Dit was een fantastische tip. Wat hebben ze een lol gehad!!! En ik daardoor ook. Lachende gezichtjes, de spanning was uit beide kinderen verdwenen. Fijn, zo'n tip!
Het jaar hebben we overleefd. We moesten dingen verwerken, ons leven zou anders verlopen dan we hadden gedacht. Dit kostte tijd. We moesten anders leren opvoeden en moesten telkens bijstellen. Nog steeds blijft dit punt lastig. Maar we komen er wel en maken ons sterk en proberen zo min mogelijk met zorgen naar de toekomst te kijken. We hebben 1 zin die we vaak in de oortjes van onze schatten fluisteren "Alles komt goed." En dat geldt voor ons allemaal. En daar ben ik ook van overtuigd, alles komt goed!
Oh ja, nog een mega-goede opmerking van Maurice:
Hij ziet een regenboog, helemaal van het begin. Daar waar de regenboog de grond raakt, ziet het er prachtig uit. Hij zegt heel verwonderd: "Oooh, mama. Kijk eens. Die regenboog lijkt wel 3d!"
Ik ga vaker schrijven. 2011 was een stil blog-jaar. Ik ga positieve stukjes schrijven en houd mijn lezers (volgens mij twee) op de hoogte van alle nieuwe plannen! En vooral de mooie uitspraken van de kinderen, ik ga ze opschrijven.
