Kerstvakantie

Het is lekker kerstvakantie, rust op alle fronten. Een goed gevoel!

Het sneeuwt enorm veel hier, er ligt een dik pak sneeuw. Mariëlle heeft haar vriendin Sabine te logeren, ze spelen continu buiten. Ze hebben een sneeuwhut gemaakt, die ze de FREEZZZ noemen. Erg grappig. Momenteel verkopen ze de kaarten die ze zelf hebben gemaakt. Met een verfklodder die uit elkaar is gespat, een kado van "tante Marieke". Prachtige kaartjes. En ze waren vanochtend druk op zoek naar een goed doel. Ze wisten het al, ze zouden gaan lopen voor astma. Ze hadden zelfs al wat voorbereiding gedaan. Maar ze wilden liever voor kanker lopen, want dat had de oma van Sabine gehad en ook onze buurman. Het goede doel is uiteindelijk "Stichting Semmy" geworden, deze verzamelen geld voor onderzoek voor hersentumoren bij kinderen. Een goed doel, vooral omdat Joep van mijn oude school enorm vecht tegen deze ziekte. Het lijkt niet goed te gaan... http://wwww.hermsenfamily.com/blog/ en dat is enorm moeilijk. Dan ben je blij met twee hele mooie en lieve kinderen die wat extra hulp van ons nodig hebben, maar verder kerngezond door het leven gaan. Eén heeft zelfs zo'n groot en goed warm hart dat ze door de barre koude voor kinderen zoals Joep op pad gaat. Ze heeft zelf ook geld gedoneerd, 82 cent. Ze is er trots op en ik heb beloofd dat ik al het geld overmaak naar Stichting Semmy. Ze zijn hier even met een tussenstop en zijn al "los" wat de kaarten betreft en hebben 7,32 euro opgehaald! Ze zijn zo blij. En ze gaan door!

http://www.stichtingsemmy.nl/website/index.php?ModuleSet=1&Module=1&WebsiteCategory=111

Hartverwarmend! En geweldig als je jong bent en dat soort idealen nastreeft. Beter dan met vuurwerk knoeien of aan andermans spullen zitten. Trots op mijn kindertjes!

Toestanden...

Dat gesprek waar ik de vorige keer gebleven ben, liep uit op iets heel anders dan verwacht. Ik kreeg in mijn eentje te verwerken dat Mariëlle beter af was op een andere school. Een speciale basisschool. Ze wilden vlot de papieren verwerken op de Driesprong en als ik mijn papierenpakket ook wilde invullen, samen met Erwin, dan zou Mariëlle er waarschijnlijk na de kerstvakantie zitten.

Echt, soms heb je dat, maar er kwam een suis bij mijn oren alsof de wereld even dichtklapte. Ik kreeg een schild om me heen en heb alles aangehoord. De wandeling naar huis heb ik gebruikt om Erwin te bellen en eenmaal thuis zat "ome Ramon" hier op te passen en hadden we het over koetjes en kalfjes. Nog niets aan Mariëlle laten merken uiteraard, want dat was iets om samen te vertellen. Het was hectisch, verdrietig en moeilijk. Die dag vergeet ik niet snel meer. Als ik het had geweten dat dit boven ons hoofd hing, had ik versterking mee gevraagd en had ik ervoor gezorgd dat ik even tot mezelf kon komen na zo'n gesprek. Zo'n boodschap is eigenlijk te lastig om niet voorbereid in te gaan. Het zal altijd een klap zijn, maar dit voelde als een mokerslag.

We hadden al wel iets aan voorwerk gedaan en vonden in de Stuifheuvel in Zeist de beste plaats voor Mariëlle. De schoolmaatschappelijke hulp die we vanaf juni 2010 al krijgen, heeft zojuist afscheid genomen en ik heb de nieuwe maatschappelijk werkster vandaag bij ons thuis welkom geheten. In januari gaat het echt gebeuren: Mariëlle gaat naar Zeist naar school. Het wennen is geweest, ze vond het daar fijn. Gelukkig! Ik heb altijd mijn bedenkingen, is het wel goed voor Mariëlle? Kan ze niet beter naar een andere basisschool? Kan ze wel zonder haar enorm sociaal netwerk van spelen en logeren? Geven we haar niet onnodig veel ballast? Voor ons zijn het dilemma's. Erwin en ik kunnen er goed over praten, hebben er samen over gehuild en zitten vooral in de "doorgaan-fase". Niet stilzitten, maar doorgaan.

Met Maurice is het weer een heel ander verhaal. Na een paar keer een bezoek bij de pedagoge te hebben afgelegd, met alle goedbedoelde tips van de wereld, kwamen we tot de conclusie om Maurice toch beter te laten bekijken. Zijn gedrag was niet meer te regulieren volgens de gewone opvoedboekjes. En de vraag: naar welke basisschool moet Maurice, was al wel vrij snel duidelijk: geen Dalton. We zijn dus snel op zoek gegaan naar een andere basisschool, de Achtbaan. Katholiek, aardige directeur, grote lokalen, niet zulke grote groepen, netjes en gestructureerd op het oog. Er was nog een plekje en Maurice was welkom. Ook al zei hij sukkel tegen de directeur....
Het beter laten bekijken hebben we bij Fornhese geregeld, via de huisarts. Dat zit in het centrum van Amersfoort.We moesten er erg vaak naartoe. Soms Maurice afgeven aan de deur, soms Erwin en ik samen en ook een keer met het gezin compleet. Iedere keer was het wel een spannend momentje. Doet ie wat ie moet doen? Hoe vinden ze ons? Wat zullen ze met elkaar gaan bespreken?
Tot we op 30 november de uitslag kregen... wat hakte dat erin... ADHD, ODD en een disharmonisch intelligentieprofiel (piq 97/viq120-140) We wisten heus dat er iets bijzonders met hem was, anders ga je zo'n onderzoek niet in. Maar zoveel bijzonderheden in ons kleine mannetje? En een gedragsstoornis, het was een hele harde dobber. We zijn na afloop echt met z'n tweetjes de stad Amersfoort ingelopen, op zoek naar koffie. De McDonalds was de eerste keuze, jawel. Daar zaten we tussen de tieners, met een dubbele espresso. Ik te huilen, Erwin troostte me. Weer zo'n gevoel van: waar is die grote deken die me even diep instopt? Wetende dat die deken niet komt en er ook niet mag zijn. Want we moeten doorgaan... Iedereen op de hoogte stellen van de uitslag, sneller dan we eigenlijk kwijt konden. Maar je kan niet iedereen in spanning laten zitten. Iedereen houdt van Maurice, dus is ook iedereen bezorgd. Een dag later hebben Erwin en ik het harde nieuws met z'n tweetjes kunnen verwerken in de sauna. Een hele dag samen, waar we ook echt hebben gelachen. Dat deed me even heel goed. De dag erna weer werken, maakte het weer heel realistisch. Mijn werk is op het moment geen ontspanning, maar zorgt voor nog meer spanning. Kinderen met aandoeningen die onderzocht moeten worden, ouders die tegen me praten na afloop van zo'n gesprek dat het zo moeilijk is om zo'n kindje te hebben... Ik praat er niet met ouders over, ik houd het achterwege. Ik moet professioneel zijn en wil het niet over thuis hebben. Het gaat om de ouders en het kind, ik moet het in goede banen leiden. Toch is dat heel tegenstrijdig met je gevoel. Hét heeft namelijk bij mij nog helemaal geen plekje gekregen.

Fornhese wil Mariëlle ook nog heel graag zien. Ze zijn van mening dat ze misschien iets anders heeft dan NLD. Ze denken meer aan ADD. Mariëlle zal in het nieuwe jaar helemaal onder de loep worden genomen. Eerst weer naar de huisarts voor een verwijzing... Staat op mijn to do-lijstje...

De wereld gaat door, gelukkig wel. Het opvoeden gaat door. De uitbarstingen van Maurice gaan door. Het huilen van Mariëlle gaat door. De boodschappen, huishouden, strijkwerk, tuin, hondje, bedden verschonen en vloer schoonmaken gaat door. De papierenwinkel gaat door. De agenda staat bomvol met afspraken  maatschappelijk werk/Fornhese behandelplan/gesprek over medicatie/gesprek op de Achtbaan/gesprek op de Stuifheuvel, etc. etc... Het to do-listje is lang, heel lang. Wat momenteel echt stilstaat is mijn eigen sociale leventje. Ik ben moe, een beetje uitgeblust. Pak het met de kindertjes zo goed mogelijk aan, doe lief, ben rustig en consequent. Maar ik weet niet zo goed wanneer ik tijd voor mezelf heb. En hoe je iets moet verwerken. Heb ik wel iets te verwerken? Want ik heb toch twee lieve en mooie kindertjes en een lieve man? Waarom ben ik dan toch zo teleurgesteld? Ik weet niet of het een harde les is of dat het iets is wat op ieders pad komt. Vragen, twijfel en een vol hoofd. En niemand die dat kan wegnemen.

Ik merk dat er veel lieve dingen om me heen gebeuren, we krijgen kaartjes, veel telefoontjes, bezoekjes en lieve smsjes. Waardoor je je soms nog zieliger voelt... Maar we gaan doorpakken. Hoe het allemaal gaat in januari moeten we toch afwachten. Ondertussen genieten we van de mooie momenten, want die zijn er uiteraard ook. Er is wel veel voor nodig om alles op te brengen wat er moet gebeuren. Dat kost enorm veel energie. Erwin en ik doen zoveel we kunnen, gaan overal in mee.

Leven met de dag en eruit halen wat erin zit. Dat is mijn motto en op die manier komen we er wel!

School enzo

School is bij ons een belangrijk woord op het moment. Ons sleutelwoord. Hieronder de verklaring:

Mariëlle gaat naar de Driesprong op school. In groep 5 bij juf Annet en sinds kort ook bij juf Anika. Mariëlle heeft het er goed naar haar zin, als we haar verhalen moeten geloven. Vorige week kwam ik haar met Fygo ophalen van school, Maurice was logeren in Spijk. "Of je even boven wilt komen bij de juf". Prima, hondje aan een lantaarnpaal die het daar niet zo mee eens was. Eenmaal boven sta ik in een rijtje van moeders en een enkele vader. We kregen allemaal een schriftje met daarin de woorden van het woordpakket spelling. Niveau groep 5. Tjongejonge, wat een woorden. Hangbuik, wasbeer, drilboor, etc. Ik was de laatste in de rij. Iedere week minimaal 1x de woorden thuis overschrijven en dan krijgt Mariëlle een sticker van de juf op school. Mariëlle keek verdrietig, bij mij zonk de moed me in de schoenen. Dit leek een flashback van het vorige jaar. Schriftje mee, veel te moeilijke woorden, alles foutief overschrijven, zelfs met gum proberen te verbeteren en dan weer fout verbeteren. Per rij woorden waren we minimaal 2 uur en 2 liter tranen verder.
Toen er in januari uitkwam dat Mariëlle een kloof heeft tussen haar performale en verbale vermogen, ontdekten we veel. Zo is het logisch dat ze woordjes niet foutloos kan overschrijven, ze leert meer van het PRAATJE dan van het PLAATJE. Alles op papier komt niet bij haar binnen, als je het haar vertelt, onthoudt ze alles. Zo moeten ze omgaan met het leren van haar. Ingewikkeld in een klas met 30 kinderen, met een Daltonprincipe. Het vraagt veel aandacht.
In week 1 had haar RT-juf gezegd: "Als je nu niet doet hoe het hoort, dan zal je deze sommen nooit begrijpen en blijf je dom". Tranen.... en het ging ons ook aan het hart. Als moeder ben ik toen maar naar school gegaan, gepraat met haar echte juf en haar RT-juf en het voorval besproken. Ze had het zo niet gezegd, maar zou excuses naar Mariëlle toe maken. Wat gelukkig ook gebeurd is, anders was het jaar verpest voor Mariëlle. Nu is dat weer goed.
Maar... ik dwaal af, we zitten weer met een schriftje. Ik heb bij het overhandigen van het schriftje tegen de juf gezegd dat dit niet Mariëlle haar manier van leren is, maar dat ik er wel een draai aan wil geven. Dat was goed, ze excuseerde zich voor het feit dat ze een schriftje mee gaf, maar ze vond het wel belangrijk. "Zijn deze woorden niet erg moeilijk voor Mariëlle?" zei ik nog toen ik het pakket zag.Voor de vakantie hadden we namelijk afgesproken dat ze ander werk zou krijgen op alle gebied omdat ze (met name op spelling) enorm achterliep. "Nee hoor, tot nu toe gaat het heel goed." Op de vraag of het eerste dictee met een voldoende was afgesloten kon de juf alleen maar rode wangen krijgen. Dit was namelijk bij Mariëlle nog niet afgenomen. GRRRRRRRRRR, school. Dat is momenteel Mariëlle en school. Vanmiddag heb ik een gesprek over haar functioneren op school en zal ik bovenstaande schriftje benoemen en het werk dat ze haar aanbieden benoemen, etc etc. Ik vind het lastig hoor... Ben namelijk niet het type ZEURmoeder, maar moet gewoon enorm op mijn strepen staan. Het kan niet anders, alles voor Mariëlle!

Maurice zijn we psychisch aan het voorbereiden op zijn naderende schoolperiode. In januari mag onze kleine vent eraan geloven. En of hij het daar prachtig zal vinden, betwijfelen we. We hopen het alleen maar. Hij zit zo vast aan zijn ritme en aan zijn ruimte waar hij zich in beweegt, dat de omschakeling vast wel heel bijzonder zal zijn voor hem. Woensdag hebben we een gesprek met de pedagoog. We willen namelijk dat hij op een school terecht komt die bij hem past. En we twijfelen of de Dalton Driespong de juiste keuze is voor onze kleine vent. Dat was onze hulpvraag en daarom zijn we verwezen naar de pedagoog van het consulatiebureau. En school nadert snel, vandaar dat we er allemaal een beetje haast achter zetten.

En ik werk op een nieuwe school. De Sint Aloysiusschool, te zien op http://www.aloysius-school.nl/. Een prachtige school in een mooi gebouw. Wel een heleboel indrukken voor mij: nieuwe kinderen, nieuwe collega's en nieuwe ouders. Enorm intensief, maar het lijkt een goede school te zijn. Ik werk meer dan voorheen, dat merk ik aan alles. Woensdag, donderdag en vrijdag zijn mijn werkdagen. Voorheen alleen de woensdag en de donderdag. En ook nog in twee groepen. Ik moet alles leren daar, moet het in twee groepen goed doen en werk meer dan voorheen.

School is bij ons inmiddels het sleutelwoord geworden. Uiteraard zal alles op z'n pootjes terecht komen, maar alledrie de school-verhalen zijn enorm tijdrovend en vragen de nodige zorg. We hopen dat we alledrie straks kunnen zeggen: dit is de juiste school voor mij!

Kleine boef!

De lente komt eraan, de zon schijnt nu heerlijk! De vogels fluiten en Mariëlle speelt buiten op het veld met Lysanne. Maurice zit gaten te graven in ons "grasveldje" met barbecuetang en schep. Hij ziet er pikzwart uit, maar hij is o zo lief, dus laten we het maar. Zo nu en dan komt hij binnen om me mee te vragen naar zijn gat te kijken. Het is bedoeld voor spinnen, dat ze erin gaan vallen en dat hij ze dan heeft. Oké!
Met z'n gitzwarte handen drinkt hij vandaag voor het eerst uit een glas! Wat weer een mijlpaal, want dit heeft hij nooit gedaan. Hij is aandoenlijk lief op het moment.
En dat is wel een verandering tot voor kort. Het was zelfs zo erg in huize Pietersen dat we naar een medium zijn gegaan... Uit onszelf waren we daar nooit mee gekomen, maar het consultatiebureau gaf ons daarin advies. Het was een "off-the-record" advies. En we zijn er heel blij mee.
Als ik voorheen thuiskwam uit mijn werk, dan kreeg ik eerst een schop tegen mijn schenen. Hij begon te roepen dat ik wegwezen moest. Hij ging schreeuwen, slaan, pijn doen, Fygo molesteren, de tv uitdrukken waar Mariëlle naar aan het kijken was, drinken omgooien en ga zo maar door. Er waren dagen bij dat hij zoveel schade had aangericht, dat ik het even niet meer wist. Het puinruimen was al een taak op zich, maar de emotionele beslommeringen die erbij gepaard gingen, waren nog veel vermoeiender. 
Op de peuterspeelzaal de Woelwaters wilden ze een psychologisch onderzoek starten, maar dat ging me tever. Hij was niet voor correctie vatbaar, geen straf raakte hem, hij deed alles wat stout was. En dat was heel moeilijk als de andere kinderen de dupe zijn van onze Maurice. In plaats van een onderzoek hebben we hem naar een andere peuterspeelzaal gedaan, naar De Bron. Daar omringden de juffen hem met liefde, heel fijn voor hem. En voor mij, want dat gaf toch een beter gevoel. Deze juffen klaagden niet over zijn gedrag, maar als ik Maurice op kwam halen, zag ik dat hij kinderen pijn deed, van de glijbaan afduwde met z'n voeten, dat hij mij schopte om hem op te halen, enz. Hij was dwars, een frons zat er tussen zijn ogen van boosheid, de hele dag door.

Toen ik dit vertelde op het consultatiebureau, kregen we het advies om met hem naar Alphen aan de Rijn te gaan. Naar Suzanne Bavius, een vrouw die meer kan zien, een paranormale gave. We hoefden alleen maar een paar foto's op te sturen, en één keer langsgaan. Dat hebben we gedaan. Het bezoek was heftig, die vrouw wist heel veel te vertellen, dingen die ze niet kon raden. Dingen waar Maurice blijkbaar mee zit, maar wat hij helemaal niet kan weten. Op een moment leek het of mijn keel werd dichtgeknepen en al mijn energie naar die Suzanne werd gestuurd. Wat een aparte ervaring. Ze zou met hem bezig gaan de komende twee weken, om hem vragen te stellen en hem te helpen.

Haar verhaal over Maurice was dit:
Wanneer een kind geboren wordt, heeft het ca. 7 jaar nodig om goed te incarneren in het aardse ofwel zich aan te passen aan het aardse. Middels mijn ervaringen met het paranormale, heb ik de overtuiging dat de mens in essentie niet aards is. Het aardse, stoffelijke bestaan is een tijdelijk bestaan. Er is als het ware een oorspronkelijk bestaan waar vanuit een ziel neerdaalt en incarneert. Voor het begrip zou je de ziel even kunnen zien als een volwassen gegeven, maar het incarneert in klein lichaampje. Het stoffelijk menselijke bestaan levert dus voor de ‘volwassen’ ziel een beperking op. In de eerste jaren na de geboorte houdt het kind vrij makkelijk de afstemming met zijn oorsprong. Omdat het aardse bestaan beperkingen kent ten opzichte van die oorsprong kan een kind dit uiten in frustratie.

Wat ik doe in mijn afstemming met Maurice is hem wijzen op zijn huidige aardse bestaan en ik probeer hem aan te reiken wat hij nodig heeft om zich hier te kunnen aanpassen. Heling zit hem volgens mij, in de acceptatie van zijn kind zijn, van zijn huidige bestaan.
Verder is hij een heel gevoelig kind, dat naar mijn mening, paranormale gaven bezit. Echter op zo’n jonge leeftijd, zou hij daar geen last van moeten hebben. Ook daar ben ik mee bezig op afstand; dat hij daarin wat afgeschermd wordt.

Dit waren de antwoorden die ze van Maurice doorkreeg. In het begin kroop hij bij haar op schoot, vertelde ze. Ik was er stikjaloers op, want Maurice zit nooit bij mij op schoot. Echt nooit, hij heeft daar geen rust voor of... hij wilde geen band met mij. Dat was de angst wel dat erachter zat. Dat hij geen geweten en warme gevoelens had. Toch bleef een stemmetje in mij zeggen dat hij juist overgevoelig was. En gelukkig dat we naar dat medium zijn gegaan, want na twee weken (waarin het moeilijke gedrag echt beduidend minder werd) kreeg ik een telefoontje van haar. Ik had Maurice heel dicht tegen me aan toen ze me belde. Ze zei: "Ik ben klaar met Maurice, hij is een mooie ziel en accepteert beter dat hij hier op aarde is. Ik merk dat hij klaar is met me omdat hij niet meer bij mij op schoot kruipt, maar bij jou, bij z'n moeder..." Oh oh, wat bijzonder, want hij zat toen zo dichtbij me, iets wat hij echt nooit deed.

Na Suzanne zijn we begonnen met bloesemtherapie bij Rosmarijne Boontjes in Soest. Ze begreep meteen wat ik haar vertelde over het bovenstaande verhaal. Ze heeft voor hem Engelwortel voorgeschreven, een bloesem die hem aardser maakt en gelukkig in het hier en nu. Ook kreeg hij een korreltje Opium, vraag me niet waarvoor dat was, maar het heeft hem nog veel meer op zijn plek gebracht.

Sinds we naar Suzanne en Rosmarijne zijn geweest, praat Maurice in duidelijke zinnen. Hij verwoordt, hij vraagt en geeft antwoord. Heel erg duidelijk is hij in zijn woorden. Hij speelt met Maud en Tobias, zijn denkbeeldige vriendjes. Ik was even bang dat het geesten waren, maar ik ben erachter dat het iets onschuldigs is. Via dit artikel ben ik stukken rustiger op deze vriendjes die ten allen tijde met hem meegaan http://www.opvoedadvies.nl/denkbeeldig.htm Maud en Tobias eten mee, spelen mee en gaan mee met ieder uitstapje. We houden zelfs al rekening met ze. "Maud en Tobias willen ook een hapje van de pannenkoek." Erwin deelt twee hapjes met pannenkoek uit in het niets en Maurice is weer tevreden. Maud en Tobias waren laatst uit z'n kamer weggelopen en toen lag hij dus alleen op z'n slaapkamertje. Wat heeft hij gehuild toen ik z'n kussen voelde, nat van z'n traantjes. Ze waren naar beneden gegaan met z'n tweetjes. Ik zei dat hij ze met mij weer op mocht komen halen, en daar ging hij, nasnokkend, de trap af in zijn veel te grote pyjama. De lieverd. Hij nam ze mee onder z'n arm, legde ze lief op z'n kussen en sliep heel tevreden in. Ze zijn gelukkig niet weer weggegaan.

Wat ik wel dubieus vind is z'n paranormale gave, want ik denk wel dat hij die echt bezit. Hij heeft nu twee keer met Tijl gespeeld, het overleden jongetje van mijn collega. Tijl liep een keer mee in het bos, hij wilde DAG tegen me zeggen en Maurice vertelde me dat. Een dag later heeft hij zandkastelen gemaakt in de dierentuin en hij was druk aan het praten. "Speel je met Maud en Tobias?' vroeg ik. "Nee, met Tijl. Het is een heel lief jongetje, hij zegt aldoor dat ik het zo mooi maak." En vrolijk speelde hij verder. Het lijkt me voor een kind van net drie onmogelijk dat hij weet dat hij overleden mensen kan zien.
Ook vertelde hij me dat er samen met hem twee kindjes in mijn buik hebben gezeten. Maar die zijn er nu niet meer... Of het zo is, blijft altijd een vraag. Ik heb wel een enorme bloeding gehad toen ik 5 weken zwanger was van Maurice. En voor zijn zwangerschap heb ik een miskraam gehad. Maar zoiets kan je achteraf niet meer uitzoeken.

In ieder geval zit ons mannetje nu echt goed in z'n vel. Hij vertelt zelfs mij alle antwoorden. Hij vindt het woord "NEE" zo erg dat hij ervan moet huilen. Hij is bang dat ik dan ga slaan. Alsof ik hem ooit geslagen heb... Als baby was hij al bang voor dat woord. Hij is ineens zoveel wijzer geworden. Hij is ontzettend leergierig, kan al synchroon tellen t/m20. Herkent alle getallen t/m 10. Kan op de Nintendo DS spelen, heeft hij zichzelf helemaal aangeleerd en snapt het beter als dat ik het kan. Hij legt me zelfs dingen uit over dat spelletje... Ik ben ontzettend gek op hem, ik wist dat het erin zat bij hem.

Zorgen zijn er nog wel. Vooral voor als hij vier jaar is en dus naar school moet. Op dit moment speelt hij alleen met "Maud en Tobias" en zijn z'n dagen zo rustig mogelijk. Een bezoekje naar de dierentuin gebeurt een paar keer per week, hij kent daar de weg en speelt daar zo mooi. Maar verder is het prikkelarm. De juf van de Woelwaters noemde het woord ADHD. Ik denk meer dat Maurice een versie van een nieuwetijdskind is. Hij heeft een poosje opgesloten in zichzelf gezeten, maar alle frustraties komen er nu in woorden uit en hij voelt dat Erwin en ik dol op hem zijn.

Een lang verhaal, maar als ik het nooit op zou schrijven, vergeet ik het weer. Misschien wordt vervolgd, maar we hopen dat er steeds meer een stijgende lijn gaat komen. En ik heb 100% vertrouwen dat ons mooie, lieve mannetje het helemaal gaat redden!

Pas op mama, eendjes

http://www.veiligverkeernederland.nl/nl/kids/fun/img/foto/eend.jpg

Maurice zit op zaterdag in de auto, achterin. We hebben net Mariëlle voor een weekendje weg naar scouting gebracht. Hij kijkt en kijkt alleen maar naar verkeersborden aan de kant van de weg. Wat is dat interessant zeg! Al een poos vraagt hij bij alle verschillende verkeersborden: "Wat is dat mama voor een bord?" "Mama, wat staat daar op dat bord?" Soms is het ingewikkeld uitleggen bij een wegversmalling of bij een voorrangskruispunt. Maar sommigen hebben blijkbaar geen uitleg nodig. Al snel heeft Maurice door dat een driehoekig bord met een rode rand betekent: PAS OP!



De meest grappige en begrijpelijke is toch wel het driehoeksbord met de mama-eend en de drie kleintjes erachteraan. De voorliefde voor eendjes komt daar dan ook nog eens bij. Hij heeft een heel mooi spelletje met allerlei eendjes. Op de onderkant zie je een rondje/vierkantje/driehoekje of een sterretje. Met het rondje speelt hij het liefst, ze heten allemaal: Palo. En ze mogen allemaal autorijden, hebben de meeste rechten in zijn grote speelgoedfantasie.

Vanuit de achterbank klinkt een schreeuw: "MAMAAA!!! PAS OP!!! DAAR LOPEN EENDJES MET BABY-EENDJES! RIJD ER NIET OVERHEEN, PAS OP HOOR!"
En dan te bedenken dat het de strengste winter ooit in mijn beleving is, 13 februari met een vers laagje sneeuw, de ijsbaan gaat vanavond weer open voor de derde keer deze periode. Wat zijn kinderen toch heerlijke mensjes!!!

Krenten en rozijnen

Mariëlle zit heerlijk op haar krentenbolletje met roomboter te happen. Op de één of andere manier koop ik die niet zo vaak. "Mama, mag ik er vandaag ook één mee naar school?" vraagt ze. Ja, als je drie keer in de week moet overblijven omdat je school een continurooster heeft, kan ik me voorstellen dat je weleens iets anders in je trommeltje wil zien dan bruine boterham met snijworst. Mét een kauwgommetje in verpakking, voor de frisse adem na afloop. Dat mag op haar best wel strenge school, wat me trouwens heel erg meevalt.

Toen kwam de vraag. "Mama, hoe worden rozijnen gemaakt?" Denk... "Van gedroogde druiven." Blij dat ik het antwoord wist! De volgende vraag, want als ze op dreef is, komen er meer. "Wat is het verschil tussen druiven en krenten?" Tja, dat wordt moeilijker. Ik heb Mariëlle zeggen en schrijven drie minuten aan de computer gezet en haar was meteen duidelijk hoe ze worden gemaakt. En het verschil moest ik even googelen. Wat is opvoeden makkelijker geworden met beeldbank en google. Hoe deden ze dat vroeger?
http://www.schooltv.nl/beeldbank/clip/20021104_rozijnen01

http://www.schooltv.nl/beeldbank/clip/20021104_rozijnen02
En het verschil tussen een rozijn en een krent was dat de krent van een ander soort druif kwam of aan een wijnstok had gezeten. Weer wat geleerd op de vroege ochtend. Nu snel de kinderen in de kleren en het krentenbolletje smeren, mét kauwgommetje erbij niet te vergeten!