Toestanden...

Dat gesprek waar ik de vorige keer gebleven ben, liep uit op iets heel anders dan verwacht. Ik kreeg in mijn eentje te verwerken dat Mariëlle beter af was op een andere school. Een speciale basisschool. Ze wilden vlot de papieren verwerken op de Driesprong en als ik mijn papierenpakket ook wilde invullen, samen met Erwin, dan zou Mariëlle er waarschijnlijk na de kerstvakantie zitten.

Echt, soms heb je dat, maar er kwam een suis bij mijn oren alsof de wereld even dichtklapte. Ik kreeg een schild om me heen en heb alles aangehoord. De wandeling naar huis heb ik gebruikt om Erwin te bellen en eenmaal thuis zat "ome Ramon" hier op te passen en hadden we het over koetjes en kalfjes. Nog niets aan Mariëlle laten merken uiteraard, want dat was iets om samen te vertellen. Het was hectisch, verdrietig en moeilijk. Die dag vergeet ik niet snel meer. Als ik het had geweten dat dit boven ons hoofd hing, had ik versterking mee gevraagd en had ik ervoor gezorgd dat ik even tot mezelf kon komen na zo'n gesprek. Zo'n boodschap is eigenlijk te lastig om niet voorbereid in te gaan. Het zal altijd een klap zijn, maar dit voelde als een mokerslag.

We hadden al wel iets aan voorwerk gedaan en vonden in de Stuifheuvel in Zeist de beste plaats voor Mariëlle. De schoolmaatschappelijke hulp die we vanaf juni 2010 al krijgen, heeft zojuist afscheid genomen en ik heb de nieuwe maatschappelijk werkster vandaag bij ons thuis welkom geheten. In januari gaat het echt gebeuren: Mariëlle gaat naar Zeist naar school. Het wennen is geweest, ze vond het daar fijn. Gelukkig! Ik heb altijd mijn bedenkingen, is het wel goed voor Mariëlle? Kan ze niet beter naar een andere basisschool? Kan ze wel zonder haar enorm sociaal netwerk van spelen en logeren? Geven we haar niet onnodig veel ballast? Voor ons zijn het dilemma's. Erwin en ik kunnen er goed over praten, hebben er samen over gehuild en zitten vooral in de "doorgaan-fase". Niet stilzitten, maar doorgaan.

Met Maurice is het weer een heel ander verhaal. Na een paar keer een bezoek bij de pedagoge te hebben afgelegd, met alle goedbedoelde tips van de wereld, kwamen we tot de conclusie om Maurice toch beter te laten bekijken. Zijn gedrag was niet meer te regulieren volgens de gewone opvoedboekjes. En de vraag: naar welke basisschool moet Maurice, was al wel vrij snel duidelijk: geen Dalton. We zijn dus snel op zoek gegaan naar een andere basisschool, de Achtbaan. Katholiek, aardige directeur, grote lokalen, niet zulke grote groepen, netjes en gestructureerd op het oog. Er was nog een plekje en Maurice was welkom. Ook al zei hij sukkel tegen de directeur....
Het beter laten bekijken hebben we bij Fornhese geregeld, via de huisarts. Dat zit in het centrum van Amersfoort.We moesten er erg vaak naartoe. Soms Maurice afgeven aan de deur, soms Erwin en ik samen en ook een keer met het gezin compleet. Iedere keer was het wel een spannend momentje. Doet ie wat ie moet doen? Hoe vinden ze ons? Wat zullen ze met elkaar gaan bespreken?
Tot we op 30 november de uitslag kregen... wat hakte dat erin... ADHD, ODD en een disharmonisch intelligentieprofiel (piq 97/viq120-140) We wisten heus dat er iets bijzonders met hem was, anders ga je zo'n onderzoek niet in. Maar zoveel bijzonderheden in ons kleine mannetje? En een gedragsstoornis, het was een hele harde dobber. We zijn na afloop echt met z'n tweetjes de stad Amersfoort ingelopen, op zoek naar koffie. De McDonalds was de eerste keuze, jawel. Daar zaten we tussen de tieners, met een dubbele espresso. Ik te huilen, Erwin troostte me. Weer zo'n gevoel van: waar is die grote deken die me even diep instopt? Wetende dat die deken niet komt en er ook niet mag zijn. Want we moeten doorgaan... Iedereen op de hoogte stellen van de uitslag, sneller dan we eigenlijk kwijt konden. Maar je kan niet iedereen in spanning laten zitten. Iedereen houdt van Maurice, dus is ook iedereen bezorgd. Een dag later hebben Erwin en ik het harde nieuws met z'n tweetjes kunnen verwerken in de sauna. Een hele dag samen, waar we ook echt hebben gelachen. Dat deed me even heel goed. De dag erna weer werken, maakte het weer heel realistisch. Mijn werk is op het moment geen ontspanning, maar zorgt voor nog meer spanning. Kinderen met aandoeningen die onderzocht moeten worden, ouders die tegen me praten na afloop van zo'n gesprek dat het zo moeilijk is om zo'n kindje te hebben... Ik praat er niet met ouders over, ik houd het achterwege. Ik moet professioneel zijn en wil het niet over thuis hebben. Het gaat om de ouders en het kind, ik moet het in goede banen leiden. Toch is dat heel tegenstrijdig met je gevoel. Hét heeft namelijk bij mij nog helemaal geen plekje gekregen.

Fornhese wil Mariëlle ook nog heel graag zien. Ze zijn van mening dat ze misschien iets anders heeft dan NLD. Ze denken meer aan ADD. Mariëlle zal in het nieuwe jaar helemaal onder de loep worden genomen. Eerst weer naar de huisarts voor een verwijzing... Staat op mijn to do-lijstje...

De wereld gaat door, gelukkig wel. Het opvoeden gaat door. De uitbarstingen van Maurice gaan door. Het huilen van Mariëlle gaat door. De boodschappen, huishouden, strijkwerk, tuin, hondje, bedden verschonen en vloer schoonmaken gaat door. De papierenwinkel gaat door. De agenda staat bomvol met afspraken  maatschappelijk werk/Fornhese behandelplan/gesprek over medicatie/gesprek op de Achtbaan/gesprek op de Stuifheuvel, etc. etc... Het to do-listje is lang, heel lang. Wat momenteel echt stilstaat is mijn eigen sociale leventje. Ik ben moe, een beetje uitgeblust. Pak het met de kindertjes zo goed mogelijk aan, doe lief, ben rustig en consequent. Maar ik weet niet zo goed wanneer ik tijd voor mezelf heb. En hoe je iets moet verwerken. Heb ik wel iets te verwerken? Want ik heb toch twee lieve en mooie kindertjes en een lieve man? Waarom ben ik dan toch zo teleurgesteld? Ik weet niet of het een harde les is of dat het iets is wat op ieders pad komt. Vragen, twijfel en een vol hoofd. En niemand die dat kan wegnemen.

Ik merk dat er veel lieve dingen om me heen gebeuren, we krijgen kaartjes, veel telefoontjes, bezoekjes en lieve smsjes. Waardoor je je soms nog zieliger voelt... Maar we gaan doorpakken. Hoe het allemaal gaat in januari moeten we toch afwachten. Ondertussen genieten we van de mooie momenten, want die zijn er uiteraard ook. Er is wel veel voor nodig om alles op te brengen wat er moet gebeuren. Dat kost enorm veel energie. Erwin en ik doen zoveel we kunnen, gaan overal in mee.

Leven met de dag en eruit halen wat erin zit. Dat is mijn motto en op die manier komen we er wel!