Soest, 11 januari 2011
Lieve Mariëlle,
Deze brief schrijf ik voor je omdat je later misschien niet meer weet waarom we de beslissing van een andere school hebben gemaakt. Voor ons is het heel duidelijk waarom je er naartoe bent gegaan. Maar ik ben bang dat ik het later niet zo goed weet als nu. Vandaar deze brief.
Je ging toen je klein was eerst naar een oppasmoeder, in het eerste jaar ben je naar 3 oppasmoeders geweest. Vanaf 13 maanden ging je naar het kinderdagverblijf "De kleine stad" in Baarn. Ik werkte op een duur op woensdag en donderdag als juf en dat was prima te doen voor jou en mij. Je huilde wel bij het afscheid, maar was al heel wijs. Je vond het heerlijk om met de grote mensen te praten. Toen je piepklein was, kon je de gezichten van de juffen al nadoen. "Hoe kijkt juf Zeynep als ze boos is?" en waarempel, er kwam een enorm boos gezicht tevoorschijn. Hoe grappig!
Toen je vier jaar was, was mama net zwanger van Maurice. Jij ging naar de Driesprong in Soest, vlakbij ons huis. Een katholieke basisschool die we al hadden uitgekozen toen je nog in de kinderwagen lag. We vonden het fijn dat de school splinternieuw zou zijn, dat het dichtbij stond, goed aangeschreven stond met een hele goede directeur. Er was ook een continurooster, van half negen tot half drie op school en het was een Daltonschool. Allemaal dingen waar we wel achter stonden.
Bij de kleuters bij Juf Truusje had je moeite om het de hele dag vol te houden. We werden vaak gebeld dat je niet lekker was, dat je moe was, dat je veel huilde. Tuurlijk haalde ik je op. Maar op een duur maakte je er een spelletje van. Je wist dat mama je meteen zou halen en dat vond je het allerbeste!
Er zaten erg grote kinderen in je groep, die al bijna in groep 3 zaten. Je was van nature bang voor jongetjes, dus dat was best beangstigend voor je. Je werd wel gelijk uitgenodigd door de zesjarige Kim op haar partijtje. Je was net drie weken 4 jaar! Je ging mee met die grote meiden naar Monkey Town, in Bilthoven. Ik had mijn 06-nummer op je arm geschreven en kon die middag aan niets anders denken. Je vond het geweldig en hoorde vanaf toen bij de "deftige dames".
Je deed het hartstikke leuk in groep 1 en 2. Het viel wel op dat je soms de weg naar het toilet niet meer wist als je in de gymzaal was. Ook vond je het heel moeilijk om plaatjes "op volgorde" te leggen, van het ontbijt tot aan naar bed gaan, het zat allemaal door elkaar geplakt. En het "boekjewerk" wat de kinderen van groep 2 altijd kregen, was voor jou niet leuk, je probeerde er met smoesjes onderuit te komen. Je vond er ook niets aan. Net zoals de kralenplankjes en de puzzels, dat was het niet voor jou. Juf Simone heeft je er heel veel van laten maken, om het je proberen te leren, maar dit lukte niet en je was erg blij dat je naar groep 3 ging. Juf Simone zei toen wel dat je met zorg naar groep 3 ging, je had op je Cito's geen hele hoge score gehaald, vooral op het onderdeel Taal. Dit verbaasde ons enorm, want als iemand de taal beheerste, dan was jij het wel!
In groep 3 zaten papa en mama er "bovenop" en we hadden veel contact met juf Diana. Zij was Remedial Teachter geweest, dus legde ze een heel goed dossier van je aan om je eventueel in groep 4 te kunnen laten testen. Ze zette je in een extra instructiegroepje, niet alleen bij taal, maar ook bij rekenen. Je vond het druk in de groep van 32 kinderen, had het gevoel dat je juf een andere taal sprak en vond het erg saai. Thuis lezen vond je ook niet leuk, je zat liever televisie te kijken of met papa en mama te kletsen of een spelletje te spelen. Je Cito-scores waren niet hoog in die tijd, ook niet met de vele hulp van de juf en het werk dat we thuis met je deden.
Eenmaal in groep 4 vond je het nog moeilijker en we besloten vrij snel dat je getest moest worden op dyslexie. Dat is in januari 2010 gebeurd, bij Eduniek. Papa, mama en de school moesten heel veel formulieren invullen en de verzekering betaalde alles omdat het vrij duidelijk was dat je dyslexie had. Toen de uitslag voor ons binnen kwam, dat was op school met juf Dorine, juf Sonja, juf Alexandra, papa en mama en twee mensen van Eduniek in een klein kantoortje, schrokken we wel dat het geen dyslexie was! Alle testen waren gedaan, maar het was geen dyslexie. Wel kwam er iets uit met het intelligentieonderzoek. Verbaal (wat het praten betekent) was je heel goed (115), maar performaal (wat het leren en inzicht betekent) was het wat minder (80). Dit was de reden waarom het zo moeilijk ging met jou op school. Als je honderd hebt, dan is het goed, bij de ene zat je erboven, bij de andere eronder. En dan is het leren erg moeilijk. Ze dachten aan NLD, daar hebben we formulieren voor ingevuld en het was een groot vermoeden dat je NLD had. Dus, op school gingen ze je behandelen alsof je NLD had. Thuis lazen papa en mama een heel dik boek, wat mama allemaal onderstreepte en we speurden het internet af. Ook kregen we hulp van een ZorgAdviesTeam, Ella kwam eens in de maand bij ons thuis om te vertellen over NLD. Over hoe we ermee om moesten gaan. We hebben je dit ook uitgelegd, je baalde dat je het had, maar vond het ook wel fijn dat je wist waar het aan lag.
Aan het einde van groep 4 hadden we al wel een beetje het gevoel dat het op de Driesprong te moeilijk aan het worden was. We gingen al kijken op verschillende speciale basisscholen. Bij elkaar hebben we drie grote bezoeken gehad, met een gesprek met de directeur en een rondleiding. Bij alledrie kregen we een beetje buikpijn. Daar wilden we onze prinses niet naartoe brengen, hoor!
In groep vijf zouden we voor de herfstvakantie een gesprek hebben met het hele clubje die er in januari ook was, maar dan met Juf Annet of Juf Annika. De school vond al eerder dat het beter was dat je naar een andere school zou gaan. Het ging niet zo goed met je in groep 5. Je huilde vaak als je de trappen op moest, mama en Maurice liepen dan mee en je klemde je aan me vast, je vond echt dat ze niet meer goed uitlegden daar, de kinderen waren veel te druk, je had veel last van de onrust en je eigen werk werd niet goed uitgelegd waardoor je niet verder kwam. Je wilde thuis zijn, lekker bij mama of papa en vroeg elke dag wanneer het weer weekend was of wanneer er weer een vakantie begon.
We zagen ook wel in dat het nodig was dat je naar een andere school moest, we wilden een gelukkige dochter die alles geleerd werd wat er maar te leren was. Nu bleef je hangen op eenzelfde niveau en we wilde je graag ALLES laten leren. Je bent een hele slimme meid, die alles van de wereld weet, de dierenwereld en altijd jeugdjournaal kijkt. Je kan heel vaak ons iets leren! Dit moest ook op school gebeuren, dat je meer te weten komt, in plaats van gefrustreerd raken dat het je niet lukte. Dat vonden we echt heel erg voor je en dat verdiende je niet.
Mineke, de mama van Pippa, zei dat de Stuifheuvel in Zeist een hele goede school was. Ik praatte met de moeder van Joshja, haar dochtertje van vijf zat er ook net op. Zo zijn papa en mama daar gaan kijken en het voelde heel erg goed! Een mooie nieuwe school, een aardige directeur, veel slimme regeltjes, een hele grote rust. Ik dacht gelijk: JA. En papa gelukkig ook! We hebben je meteen ingeschreven en via school moesten we allemaal papieren invullen om je via het PCL op die school te krijgen. Dat was wel spannend, vinden ze het goed dat je naar die school gaat? De papieren moesten TWEE keer door de PCL worden goedgekeurd, omdat je in Zeist naar school ging. Dus, dubbel zo spannend. Maar er kwam een JA, al na 1 dag bij de eerste PCL. We waren erg blij voor je, want na de kerstvakantie van 2010 zou je naar de Stuifheuvel gaan.
Je mocht een dagje wennen, dat ging goed. De bus was geregeld en op drie januari 2011 ging je. Met de bus, in het donker, op een gladde winterdag, een spits mondje, wit hoofdje: op naar de Stuifheuvel. Papa en mama hebben stiekem wel gehuild toen je wegreed, dat mag je best weten. Voor ons was er al zoveel aan vooraf gegaan, we vonden het zo spannend voor je, we hoopten zo dat het DE goede beslissing zou zijn. En nu zijn we een week verder en je gaat vrolijk de bus in om half acht, je komt er vrolijk om vier uur weer uit. Als we vragen: "Vond je het leuk?" dan zeg je: "Heel erg leuk was het vandaag." Dat hebben we echt nog nooit gehoord. Zelfs de boevige kinderen uit de klas accepteer je prima. Je bent in onze ogen een kanjer, een grote dame die op haar achtjarige al iets heel bijzonders heeft meegemaakt. En je doorstaat het allemaal heel erg goed! Beter dan menig groot mens zou doorstaan. We zijn reuze reuze trots op je, we hopen dat je later begrijpen zal waarom dit nodig was en dat deze brief daar een beetje bij geholpen heeft.
Een hele dikke knuffel van papa en mama die veel van je houden.
Eerlijk gezegd heb ik voldoende verhalen in mijn hoofd om een mooi boek te schrijven. Of een informatief boek. Helaas ontbreekt me de tijd om dit te doen en daar baal ik weleens van. Ik heb al een boek geschreven die bij bladzijde 100 is, maar... nog lang niet af. Ik hoop dat ik er in de toekomst ooit weer tijd voor krijg want het is mijn grootste hobby, de taal!
